Kyoto -μέρος II

(Δευτέρα 16 Μαρτίου) Ο άλλος μεγάλος προσκνηματικός -βασικά, τουριστικός- προορισμός είναι το Fushimi Inari, ένα Μέγα-Συντοιστικό ιερό να θέσει τέρμα στα συντοιστικά ιερά, με τις πάνω από 5000 torii, τις πορτοκαλιές "πύλες στο πουθενά". Ιερό αφιερωμένο στο θεό του ρυζιού (και του σάκε, παρεμπιπτόντως). Πήχτρα στον κόσμο. Πολλοί Ισπανοί και Ινδοί. Δεν ακολουθήσαμε την προτροπή των ψαγμένων επιδραστηρίων να έρθουμε χάραμα, να τό 'χουμε όλο δικό μας -το μεν πνεύμα πρόθυμον....- αλλά αργότερα, στην επιστροφή, γίνεται το αδιαχώρητο! Οι πύλες είναι τάματα πιστών ενός κάποιου διαμετρήματος. Δεδομένης της λατρευτικής θεματολογίας, μπορεί και ν' αναρωτηθείς αν είναι πραγματικές ή οπτασία σακεο-προέλευσης...

Προχωρώ προς το πουθενά, το πουθενά, το πουθενά....

Είναι αυτά αληθινά ή μήπως παιχνίδια του σάκε;

Τα πλήθη κάνουν ουρές για να τραβήξουν τυχερούς λαχνούς ή να γράψουν ευχές που έχουν αγοράσει και διάφορα τέτοια...

Ένα τάμα στο ευροτάληρο!

Νιώθεις την εσωτερική και εξωτερική πίεση να κάνεις ευχή. Πρέπει να μπορείς να βάλεις προτεραιότητες!

Πρώτα ένα τάμα - μια καλή ψαριά!

Ακολουθεί διαδρομή σε ορεινά Ιερά. Αυτά είναι ήσυχα. Πολλά έχουν νεκροταφεία. Την είσοδο πάντα φυλάνε δύο "κέρβεροι", ένας με ένα κόκκαλο (;) στο στόμα. Όμως πρέπει να διαβάζεις τις γραφές προτού ξαμοληθείς στα ιερά και τα ρουμάνια. Αλεπούδες είναι, είναι ιερές και το "κόκκαλο" είναι το κλειδί για τ' αμπάρι, όπου φυλάσσεται το ρύζι της χρονιάς.

Βρε την αλεπού!

Το όλο ιερό ήταν προς τιμή της αγροτικής παραγωγής. Και ειρήσθω εν παρόδω, όταν η αγροτιά έπαψε να είναι το κέντρο του κόσμου, το ιερό επαναπροσδιορίστηκε να εξυπηρετεί κι άλλες ασχολίες του προς το ζειν (καθότι, έχουσι γνώση οι φύλακες...). Κάποτε, να δεις, θα φιλοξενεί τα κομματικά συνέδρια του κόμματος των αγροτών, ανά την υφήλιο!

Πλησιάζοντας στην κορυφή έχει κι άλλα τέτοια ιερά. Όσο ανεβαίνεις αραιώνει κι ο τουριστόκοσμος, η όλη εμπειρία γίνεται κάπως λιγότερο -πως να το πω- ... φιλόξενη. Έξω από κάποια Ιερά, οι αλεπούδες έχουν φορέσει σαλερίτσες.

Άντε και καλή όρεξη! Εμείς λέμε να πηγαίνουμε!

Στα πιο in μέρη, που πιάνουν κίνηση, έχει και περίπτερα, όπου μπορείς να αγοράσεις , εκτός από σουβενίρ, και αναθηματικές περτικαλί πόρτες στο πουθενά (torii) για να τις αφιερώσεις στο ιερό -με κάποια ευχή/παραγγελία συνήθως. Βέβαια, όταν κάνεις τάμα και προσεύχεσαι είναι θεμιτό να ζητήσεις μια ευλογία σε μια απ' τις κατηγορίες, θες υγεία, θες πλούτο, θες αγάπη.

Να στήσεις μια πύλη ίσα με το μπόι σου!

Τώρα, αν πας να κάνεις ζαβολιά και ζητήσεις πάνω από μία, κάηκες! (Την εποχή που θεσπίστηκαν αυτά δεν έχει ανακαλυφθεί ακόμη το "buy one get one free", πρωτόγονος κόσμος, τι τα θες) -Άσε που θα σε πουν μιζμίζη. Εκτός κι αν, εκτός κι αν.... είσαι ο Χιδεοτσης! Αυτός λέει είχε το χάρισμα να παίρνει και τις τρεις ευλογίες μ' ένα σμπάρο! Δεν θα το 'λεγες κι αδύνατο... Φαίνεται πως κάθε εποχή έχει τον Χιδεοτση της, που και τις ευχές μαζεύει αυτεπάγγελτα και τις κατάρες σκορπάει κατά βούληση.

Μονοπάτι Φιλοσόφων.

Μια μεγάλη διαδρομή, που περνάει την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου του Κυότο και μετά, το campus του, διασχίζει το πάρκο Yoshida και βγαίνει στο μονοπάτι των Φιλοσόφων. Πανέμορφη διαδρομή και την αναγνωρίζεις σε φωτό του ΕΟΙ (ΕΟΤ της Ιαπωνίας) με ολάνθιστη Sakura, υπερφωτογενική και -στις "ώρες λειτουργίας" -υπερτουριστική.

Τις γύρω κερασιές πρέπει να τις φανταστείς ανθισμένες (σε μια βδομάδα) ή το νερό ροζ απ' τα άνθη σε 2-3

Δεν ξέρω γιατί, αλλά περίμενα πως το μυαλό μου θα γέμιζε φιλοσοφίες, μόνον που θα περπατούσα κατά μήκος του καναλωμένου ρυακιού περιστοιχισμένου από κερασιές που ανυπομονούν να ανθίσουν. Ίσως που δεν ξεκίνησε η Sakura, ίσως που ήταν περασμένες 5 κι είχαν κλείσει κι ιερά και τέμπλα, το μυαλό μου βγήκε τόσο άδειο όσο μπήκε. 'Η ίσως φταίει που δεν είχα διαβάσει τις οδηγίες χρήσης.

(Τρίτη 17 Μαρτίου) Το ποτάμι το Κυότο είναι ο Κάμε. Πλατύ, οι όχθες του δεν είναι ούτε γραφικές ούτε ενδιαφέρουσες, αν και το καλοκαίρι δροσίζονται εδώ οι Koyos. Το μικρότερο, γειτονικό μας, που πάει παράλληλα με τον Κάμε, το Takasse είναι ένα χάρμα οφθαλμών και βόλτας. Έχει όμορφα, ουρανόσταλτα, φυτά τριγύρω

Ναντίνα, το ουράνιο μπαμπού

και τώρα στήνουν φωταγώγηση εν αναμονή της Sakura (κατά μήκος του βέβαια έχει κερασιές).

Ποταμός Takasse, παραμονές Sakura

Οι παλατιανοί κήποι είναι τεράστιοι, αλλά με τα πόδια κάπως αχανείς και όχι χρήσιμοι αν δεν είναι να κάνεις πικ-νικ.

Στην άλλη μεριά της πόλης, βρισκόμαστε στον πρώτο κήπο ζεν στο σύμπλεγμα του ναού Daitoku-ji. Πέτρα και πετραδάκι σε αφθονία κι ανάμεσα κάποια καλά μανικιουρισμένα πεύκα. Βαρύς συβμολισμός σε πέτρες που πρέπει να συμφωνήσεις με τον σχεδιαστή οτι παραπέμπουν σε χελώνα, στο Σύμπαν, στην πύλη της αμφισβήτησης κ.λ.π. Μπορείς να περάσεις όλη την ώρα της επίσκεψης αναρωτώμενος "τι θέλει να πει ο ποιητής", ή απλά να παραιτηθείς. Και μάλλον, έτσι θα σ' εύρη το ζεν...

Πετραδάκι πετραδάκι για τα σένα το 'φτιαξα...

Συνέχεια για την Παγόδα Yasaka, το σήμα κατατεθέν του Kyoto. Αν και βράδιασε, έχει κάμποσο κόσμο. Η φωταγώγηση είναι τόσο διακριτική, με ζεστό φως που διαχέεται απ' τις λάμπες του δρόμου, τα δρομάκια στενά, τα κτήρια ξύλινα και χαμηλά, στο παλιό Edo στυλ, οι στέγες των σπιτιών κοντά (και οι καρδιές των ανθρώπων σε ασφαλή απόσταση), η τοποθεσία σε λόφο με αρκετή κλίση που μπορείς να καδράρεις παγόδα χωρίς αποκεφαλισμό τουριστών. Μια γαλήνια, όμορφη εμπειρία. Ένα ταιριαστό κλείσιμο στην παραμονή στην Πρωτεύουσα της Ειρήνης και Ηρεμίας.