Πρώτες Εντυπώσεις

(Τετάρτη 11 Μαρτίου)

Καθ' ότι η τουαλέτα είναι από τα πρώτα πράματα που θα χρειαστείς με το που φτάσεις, μοιραία, το πρώτο σχόλιο αυτού του πονήματος θα είναι του... κώλου!

Ε, βασιλικής περιποίησης τυγχάνει ο κάθε πισινός στην κάθε Γιαπωνέζικη τουαλέτα. Κάθισμα θερμαινόμενο (και συχνά με ρυθμιζόμενη θερμοκρασία!), τρεις διαφορετικές πλύσεις με νερό ροής και θερμοκρασίας της αρεσκείας σας... σαν ντουζάκι, ή μπιντέ ή συντριβάνι - που απαιτεί όπισθεν αισθητήρες μιας κάποιας εκπαίδευσης προκειμένου να αναπτύξουν την σχετική διακριτική ικανότητα και να εκτιμήσουν το εύρος της προσφοράς!

Για να μην πούμε για την ηχητική επένδυση του συστήματος, για να σου εξασφαλίσει την επιθυμητή ιδιωτικότητα! Κάπου εκεί αναφωνούν οι 9 στους 10 επισκέπτες "Πολιτισμός!" (ο ένας απλά δεν πήγε ακόμα τουαλέτα).

Το αεροδρόμιο της Οσάκα είναι μάλλον αδιάφορο, κρύο και γκρίζο. Το ίδιο και το τρένο για την πόλη, όπως και το μετρό. Ακριβώς το ίδιο και το κέντρο, με ψηλά εταιρικά κτήρια. Είμαστε στην στάση Κιτα-χάμα - και περιπάτει!

(Πέμπτη 12 Μαρτίου)

Πρώτο βήμα στη γνωριμία με την πόλη (μα και τη χώρα), το Μουσείο Ιστορίας της Οσάκα. Όταν εδώ αποκτούσαν υπόσταση και άρχιζαν να "γράφουν" ιστορία, η Ελλάδα είχε σβήσει. Στον παγκόσμιο χάρτη, οι πόλεις σημασίας είναι η Βαγδάτη, η Αλεξάνδρεια, η Κωνσταντινούπολη, η Ρώμη... Φρέσκοι οι τύποι στο παγκόσμιο στερέωμα. Θα έχουμε ακόμη να δούμε πολλά απ' αυτούς. Ιστορικά, το μέλλον τους ανήκει.

Τές πάντων, το μουσείο δεν είναι και πολύ διαφωτιστικό. Δεν κάνει παραχωρήσεις στους μη αναγνώσκοντες Ιαπωνικών... Ε, άδικο έχουν; Τρεις (λογο/φθογκο-γραφικές) "αλφα-βήτες" έχουν οι άνθρωποι: Kiragana για συλλαβές δικές, Katakana για συλλαβές δάνειες, Kanji όπως τα πήραν απ' τους Κινέζους. Κάθε λεζάντα, τρεις επιγραφές, μόνον για να καταλάβει όλη η οικογένεια. Κάθε δέκατη λεζάντα, μπορεί να στριμώξουν και κάνα αγγλικό!

Λέγαμε για τα συστήματα γραφής. Άμα λάχει, τ' ανακατεύουν και τα τρία μαζί τουρλού σε μια πρόταση, σε μια παράγραφο για να αποδώσουν καλύτερα την κάθε λέξη! Ε να προσθέσω και ένα τέταρτο για τις... κραυγές!

Καλά, πώς την παλεύουν αυτοί οι άνθρωποι στο σχολείο; (μήπως γι αυτό πάνε έξι μέρες!;) Δηλαδή, αν είναι να μάθεις να γράφεις, τι χρόνος (ή φαιά ουσία) σου μένει για τίποτα άλλο!; Γλωσσικός πρωταθλητισμός... Μια κακή επιλογή των Κινέζων 3000 χρόνια πριν, ατυχής γεωγραφία (μακρυά από Φοίνικες και Έλληνες) και να τώρα....

Είναι λίγο σαν τα chopsticks - λειτουργικά όταν η τεχνική δεν επέτρεπε την κατασκευή κάτι πιο πολύπλοκου, αλλά τώρα, άντε φτάσε το ονιγύρι (onigiri) στο στόμα όταν μετά απο μισή ώρα ιδροκοπήματος το 'χεις ανεβάσει στην μπάρα του ξυλακίου! Δεν ξέρω, αλλά το δικό μου έκανε ανάποδη κωλοτούμπα και όταν έφτανε να προσγειωθεί στη μίσο-σουπα είχε χάσει το μισό το φύκι!

Μια χαμένη ευκαιρία λοιπόν μιας και κάποτε ανακαλύφτηκε το ... πιρούνι! Το ίδιο θα μπορούσε να πει κανείς και για τη σαγιονάρα. Τέλειο εργαλείο για την παραλία, την πισίνα, την αυλή. Αλλά άμα είναι ξύλινο τσόκαρο και είναι να το φοράς και στα χιόνια, σ έφαγε ο σογκούν απ' το διπλανό χωριό πριν προλάβεις να πεις σούσι!

Να συνεχίσω; Άσε, έχει κι άλλα το πολιτισμικό σοκ...

Τα αυτοκίνητα είναι μικρά και ήσυχα (ηλεκτρικά). Είναι τα λεγόμενα Κει-καρς. Μα που είναι η φασαρία, η βουή, ο τρόμος του συναπαντήματος με τετράτροχο στο κέντρο της πόλης!; Εδώ φοβάσαι μην τα πατήσεις!

Τα παιδιά φοράνε αγόρια-κορίτσια στολές στο σχολείο - και είναι γλυκύτατα! Οι γυναίκες εδώ μιλάνε τουλάχιστον μια πέμπτη (αν όχι οκτάβα) πάνω από ότι έχουν συνηθίσει τα δικά μας αφτιά. Μια μονοφωνία από σοπράνο. Δυσκολεύει την κατανόηση, ακόμη κι αν (νομίζουν πως) σου μιλάνε αγγλικά. Θα μου πεις, στη χώρα τους είσαι. Κάνε μια προσπάθεια! Αριγκάτο! Δεν το σκέφτηκα; πολύ εξωτική η γλώσσα... Για την ώρα "κονιτσουά" (άντε γειά)!

Συνέχεια της γνωριμίας με την τοπική κουλτούρα στο κάστρο Osaka-jo. Ένα στολίδι της πόλης, με βαρύ συμβολισμό (τίποτα λιγότερο από την ενοποίηση της χώρας από τα επιμέρους σογκουνάτα) και τουριστικό αξιοθέατο. Χτίστηκε και κάηκε 3-4 φορές. Το παρόν είναι ανακατασκευή προς θρέψη εθνικής συνείδησης και τέρψη τουριστικής περιήγησης. Απ' έξω άκρως φωτογενικό.

Απο μέσα εξιστόρηση της παρουσίας του και κυρίως των μεγάλων μαχών και σφαγών που το σφράγισαν. Κεντρική φιγούρα ο Tογιοτομι Χιντεόσι (Toyotomi Hideyoshi) (σημειώστε τον, θα επανέλθει πολλές φορές σ' αυτό το πόνημα), που γεννήθηκε στη ψάθα, έμαθε στον δρόμο, κολάκεψε αρχι-λήσταρχους μέχρι που ανήλθε σε εξουσία, αναδείχτηκε σε μάχες και κατέληξε αρχι-σαμουράι και δεύτερος παρά τω αυτοκρατώρι. Στην πορεία έφαγε κόσμο και κοσμάκι, πήγε να πάρει και την Κίνα, στο δρόμο γενοκτόνησε την Κορέα. Αλλά βέβαια καθάρισε κακούς (αντιπάλους), έφτιαξε το εντυπωσιακό αυτό κάστρο και ενοποίησε την Ιαπωνία. Ένας χυδαίος - όνομα και πράμα - Πάτερ χώρας που του πρέπει ένα λουστράρισμα μνήμης και ανακατασκευή βιογραφίας και ιστορίας. Α ναι, θέσπισε και τις τελετές τσαγιού!

Μεγάλη η χάρη του!