Tokyo - μέρος I

Να 'μαστε στο Εδο! ( Έτσι λεγόταν το Tokyo τον καιρό που ήταν το άνδρο των shogun -λήσταρχων, κλεφτών κι αρματολών). Αφού οι Σογκουν λυσαξαν να πολεμάνε και να αλληλοφαγώνονται για 7 αιώνες(1185-1867!!!), ο βασιλιάς- που είχε χεσμένα τα κιμονό του για τους ίδιους αιώνες - βγήκε σουσαμέλαιο (δεν έχει ελαιόλαδο στη χώρα του Εδο) και επανήλθε "αποκαθιστώντας" την τάξη -όπως σε όλα τα παραμύθια. Για να σβήσει τα περασμενα, μετατοπίστηκε απ' το εΚυ-οτο στο Εδο και προς αποφύγιν τοπονομιακου αποπροσανατολισμού το βάφτισε ΤοΚυο. Κι άλλαξε τον ρου της ιστορίας!

Παρόλο το τεράστιο μέγεθος το Τόκιο δεν είναι αποπνικτικό. Η τρισδιάστατη εικόνα των αυτοκινητοδρόμων και τρένων να περνάνε το ένα μέσα από το άλλο σαν κουβάρι κρύβεται γρήγορα πίσω από τους ουρανοξύστες. Και ενώ οι κύριες λεωφόροι έχουν όλη την κρυάδα των αντίστοιχων αμερικανικών, η διαφορά είναι ότι οι παράδρομοι, ακόμη και στα πιο κεντρικά σημεία του corporate κόσμου, είναι γεμάτοι ζωή, μαγαζάκια (κυρίως για φαγητό), και μια αίσθηση αν όχι γειτονιάς, τουλάχιστον ανθρώπινης κλίμακας.

Μαζί μας και η Sakura έφτασε στο Τοκυο! Ναι!

Μια πόλη πέντε φορές η Αθήνα. Πώς τη γνωρίζει κανείς; Πού μένει κανείς καταρχήν; Τι μπορεί να πρωτοδείς σε τέσσερις μέρες; Σε Οσάκα και Κυοτο έχεις μουλιάσει στην ιστορία. Στο Εδό τώρα θα 'ρθεις αντικριστά με την μοντέρνα όψη της Ιαπωνίας!

Η γειτονιά Jimbocho φιγουράρει σε Γιαπωνέζικα μυθιστορήματα, τόσο που μπορεί κι ο αδαής να την έχει ακουστά. Είναι γειτονιά με πανεπιστήμια και τα αμέτρητα βιβλιοπωλεία. Και είναι αυτή η πρώτη γειτονιά που βλέπουμε, μιας κι είναι κοντά στο μουσείο που είναι ο στόχος μας! Σε μια πόλη 30 εκατομμυρίων!!! Είναι όμως αργά και είναι πλέον όλα κλειστά. Πέρα απ' τα πανεπιστήμια και τα βιβλιοπωλεία, εδώ συγκεντρώνονται και τα μαγαζιά μουσικών οργάνων! Το ένα πίσω απ' το άλλο, μαγαζιά με κιθάρες, βιολιά, σαξόφωνα και ότι άλλο μουσικό!

Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης

Σ' ένα ενδιαφέρον κτήριο με θέα τους βασιλικούς κήπους (δηλ απρόσκοπτη), ένα μουσείο φιλόξενο, με καθίσματα πότε-πότε.

Παραδοσιακά, η Γιαπωνέζικη ζωγραφική αναπτύχθηκε σε πολύπτυχα σοτζι. Τα χρησιμοποιούν και μοντέρνοι ζωγφάφοι και σίγουρα προσθέτει κάτι ιδιαίτερο σε ένα έργο -άσε που χρησιμεύει και σαν εσώτοιχος.

Το Μουσείο αποδεικνύεται εξαιρετικό. Όχι μόνον έχει ενδιαφέροντα έργα και σε συγκριτική παρουσίαση, εκφράζει και άποψη στις λεζάντες και σε καλεί σε διάλογο (σε αντίθεση με αυτές των μουσείων της Δύσης, που σε καλούν σε ...χασμουριτό).

Σάββατο 21 Μαρτίου

Το feng sui έδειξε περπάτημα - προς αναγνώριση εδάφους και βάπτισμα στους παλμούς της πόλης. Σοφά απρογραμμάτιστο, μπροστά μας ένας κήπος reflexology! Βγάζεις τα παπούτσια και κάνεις τον αναστενάρη!

Δεν είναι για πόδια δυτικά! Τα περισσότερα βότσαλα είναι κάθετα και μυτερά!

Ψαραγορά Tsukiji

Η ψαραγορά Tsukiji πουλάει σούσι 5€ το κομμάτι σε ενθουσιωδώς χλαπακιαζοντες τουρίστες. Έχει ατέλειωτα εξωτικά φαγητά εδώ.

Με το καλημέρα, άρχισαν οι απαγορεύεσεις! Α, δεν θα τα πάμε καλά!

Ginza street shopping area

Πολύ κοντά είναι και η κεντρική αγορά πνευματικής τροφής. Kabuκi: Κλασσικό γιαπωνέζικο θέατρο. Για γερά στομάχια - εμάς, να μας συμπαθάτε.

Συνέχεια στην Ginza street shopping area. Εδώ κείτονται όλες οι ακριβές φίρμες. Ένας δρόμος που δεν έχει τοπικό χαρακτήρα και θα μπορούσε να βρίσκεται σε οποιαδήποτε μεγαλούπολη με ουρανοξύστες, φαρδιές λεωφόρους και βαριά κυκλοφορία, εδώ γίνεται … ανθρώπινων διαστάσεων. Είναι πεζοδρομημένη -μάλλον για τη μέρα. Μαζί με τη λιακάδα γίνεται ένα ευχάριστο μέρος.

Itoya ο παράδεισος των χαρτικών

Το πολυκατάστημα Itoya είναι ο παράδεισος των χαρτικών. 9 όροφοι χαρτικά και υποστηρικτικά γραφής και ζωγραφικής! Αναζητούμε χαρτί washi. Είναι το γιαπωνέζικο χαρτί από κορμό μουριάς που χρησιμοποιούν στις όμορφες λάμπες Adon της εποχής του Εδο, στα παραβάν, στις ντουλάπες για τα φούτον, στους τοίχους των παραδοσιακών σπιτιών (ανάλογα με το πάχος του). Αλλά το περιδιάβασμα στους ορόφους είναι πολύ ευχάριστο. Κι εδώ ζεν - καταναλωτικό!

Ueno park - προ Σάκουρα πλήθη

Ο κόσμος έχει ξεχυθεί στην πόλη. Μπορείς να είναι στους δρόμους καμιά 30 εκατομμύρια!

Το Ueno park προσμένει τη Σαάουρα που όπως φαίνεται θα κλιμακωθεί σε μια βδομάδα. Τα πλήθη βολτάρουν, υπάρχουν καντίνες και παραγωγές που πουλούν πρόχειρο φαγητό, ο κεντρικός πεζόδρομος έχει μονοδρομηθεί, οι πόζες με μπροστά σε κάθε μιασάνθιστο κλαδάκι, χιλιάδες. Ε ρε τι έχει να γίνει σε λίγες μέρες! Πολλοί κάνουν ήδη πρόβα για χαναμι (το εθιμοτυπικό πικ νικ κάτω απ' την ανθισμένη κερασιά)

Μέχρι και τεράστιους κάδους για σκουπίδια και ανακύκλωση έχουν στήσει!

Yanaka Ginza

Στο δρόμο προς άλλη γραφική γειτονιά, στην τουριστική πεπατημένη, το νεκροταφείο Yanaka. Μεγάλο. Εδώ έχουν θαφτεί δημοσιότητες. Και διάφορες ιστορικές φιγούρες. Υπάρχουν φροντιστές που κυκλοφορούν με ποδήλατο, τάφοι με λουλούδια, τάφοι με κεράσματα κάποιο ποτό σε can…

Υπάρχει και χώρος για “αυτούς χωρίς απογόνους" που είναι θαμμένοι μαζί, με μια μικρή πλάκα ο καθένας και πολλά λουλούδια φυτεμένα ανάμεσα τους.

Η (ήπια) τουριστική ροή σε βγάζει στη Yanaka Ginza, μια παλιά γειτονιά με μαγαζάκια, που τώρα φαίνεται να πουλούν κυρίως τουριστικό προϊόν. Είναι γραφική και με μικρά δρομάκια. Το αξιοσημείωτο είναι μάλλον το ότι επιβιώνει σε μια πόλη που καταβρόχθισε/-ιζει τα οικόπεδα για πανύψηλα κτήρια, στον μονόδρομο της ισοπέδωσης και της ομοιομορφοποίησης. Για το λόγου το αληθές, η διαδρομή με λεωφορείο για για sightseeing: τεράστιες εκτάσεις, τετράγωνα επί τετραγώνων, με κτήρια χωρίς κανέναν απολύτως χαρακτήρα. Not much to see...