Tokyo - μερος ΙΙ

(Kυριακή 22 Μαρτίου)

Είπαμε, σύγχρονη Ιαπωνία, έτσι; Ε λοιπόν, βουρ για το μουσείο "Αναδυόμενης" Επιστήμης. Είναι στην περιοχή του λιμανιού, σχεδόν μια ώρα να φτάσεις με το μετρό.

Museum of emerging Science and innovation

Υπέρ μοντέρνο κτίριο. Δεν είναι ένα κλασσικό μουσείο επιστήμης και τεχνολογίας. Επικεντρώνεται στα θέματα αιχμής.

Ο πρώτος όροφος είναι αφιερωμένος στο να καταγράψει ένα πρότζεκτ που αναπτύχθηκε πέρυσι (2025) στη διεθνή έκθεση της Οσάκα. Το θέμα είναι η διερεύνηση του πώς τα δομικά στοιχεία ενός συστήματος, μαζί με την επικοινωνία και εξέλιξη τους οδηγεί σε νέα φαινόμενα.

Υπάρχουν και βιβλία που παραπέμπουν στη θεωρητική έρευνα πίσω από τα διάφορα εκθέματα. Είναι βέβαια στα γιαπωνέζικα, αλλά με το Google Translate και τις βιβλιογραφικές αναφορές που έχουν τίτλους στα αγγλικά παίρνεις μια ιδέα.

Ενώ το θέμα αειφόρος ανάπτυξη είναι πλέον σούπα σε πολλά μουσεία ανά τον κόσμο, εδώ υπάρχει μια σοβαρότητα προσέγγισης που πάει πέρα από τα σλόγκαν και αναγνωρίζει τον πολύπλοκο χαρακτήρα του εγχειρήματος.

Διάφοροι νομπελίστες έχουν περάσει από το Μουσείο και έχουν απαντήσει στην ερώτηση: τι είναι το ένα πράμα που θα συμβουλεύατε ένα νέο παιδί που θέλει να ασχοληθεί με επιστήμη. Γενικά αδιάφορες και κοινότυπες οι συστάσεις, για περιέργεια, ανοιχτό μυαλό, επιμονή κλπ. Ειδικά οι Ιάπωνες νομπελίστες πρέπει να είναι εντελώς βαρετοί τύποι.

Η σύσταση του Yunus ήταν διαφορετική: τι πρέπει να λύσουμε για τη βγάλει η ανθρωπότητα για αλλά εκατό χρόνια;

Μια τεράστια υδρόγειος σφαίρα, μωσαϊκό ψηφιακών οθονών, κρέμεται στο κέντρο του κτιρίου. Πάνω της προβάλλονται εναλλάξ διάφορα στοιχεία στατιστικά. Πυκνότητα πληθυσμού κλπ. Η ανθρωπόκαινη περίοδος σε πλήρη ανάπτυξη.

Ένας διάδρομος με πορτραίτα φωτογραφίες όλων των αστροναυτών που έχουν βγει στο διάστημα, ανά έτος. Πολλές έχουν πάνω τους τα αυτόγραφα όσων έχουν περάσει από εδώ. Ξεκάθαρη η μείωση του πληθυσμού όσο περνάνε οι δεκαετίες από τις πρώτες εποποιίες. Το διάστημα δεν είναι πλέον αυτό που ήταν.

Στον επόμενο όροφο η τρέλα των Ιαπώνων με τη ρομποτική σε φουλ έκθεση (τα καλώδια στο αίμα του Πανούση;). Μπορεί ένα ρομπότ να φροντίζει μωρά, μήπως μπορεί και γέρους; Αρκουδάκια που γελάνε και μιλάνε όταν τα χαϊδεύεις. Τα Γιαπωνεζάκια μεγαλώνουν σε συνεχή επαφή με αυτή την -χειροπιαστή -πραγματικότητα.

Μια παρουσίαση (σε άπταιστα Γιαπωνέζικα!) με θέμα την αξία της φύσης και κατά πόσο μπορεί να εκτιμηθεί με οικονομικούς όρους -παιχνίδι κοστολόγησης, δεν χρειάζεται μετάφραση!

Στον τελευταίο όροφο έχει ένα όμορφο χώρο να καθίσεις και να αγναντεύεις τα φουτουριστικά φωτισμένα κτίρια του Τόκυο.

Στην περιοχή του μουσείο υπάρχει τεράστιο πάρκο και δίπλα η Toyota Arena.

Και κλείσιμο της μέρας με βόλτα αρχιτεκτονικού ενδιαφέροντος. Στην omote-santo, οι εταιρίες μόδας έχουν χτίσει το ένα μετά το άλλο, τα πιο κουφά μοντέρνα κτήρια. Η (αναμάρτητη) Dior έβαλε τον πρώτο λίθο.