Matsuyama, η χαλαρή

Μετά το φέρι μας φέρνει από την μικρή Naoshima στο Takamatsu, πόλη στο μεγαλύτερο νησί Shikoku. Θέλει λεωφορείο κάμποσες ώρες για να βρεθείς στην πρωτεύουσα. Είναι κι αυτό μια εμπειρία! Τα λεωφορεία έχουν 10 σειρές από 3 καθίσματα, μόνο το καθένα - 2 διαδρόμους δηλαδής! Τα παρά των παραθύρων καθίσματα έχουν κουρτίνες απ' τη μεριά του διαδρόμου - τον φυλάνε καλά τον προσωπικό τους χώρο εδώ.

Η πρωτεύουσα Matsuyama είναι άλλη μια έκπληξη! Η πόλη είναι ζεστή και χαλαρή! Ίσως γιατί κάθεται σε ιαματικά νερά! Είναι αξιαγάπητη! Το ξενοδοχείο μας είναι στη γειτονιά Okaido και η πρόσβαση είναι μέσα από στοά αγοράς (τελικά είναι συνηθισμένες οι στοές στις πόλεις) κι έχει κίνηση και βαβούρα. Πολύ ζωντανή!

Τρώμε σε izakaya - συμπαθέστατη και με πολλή κίνηση. Και πάμε πού αλλού; στο κάστρο! Είναι νύχτα κι έχει πολύ λίγο κόσμο. Η πόλη σου βγάζει μια συμπάθεια ακόμη και μακρυά απ' την κίνηση ή τα γραφικά μέρη. Στο κάστρο έχει έρθει η Sakura. Είναι τεράστιο και πολύ φωτογενικό. Τι σαν είναι κλειστό, οι σκιές των τειχών περιτριγυρισμένων απ' τα ανθισμένα δέντρα είναι σε αποκλειστικότητα!

Το highlight της βραδιάς είναι το onsen που βρίσκεται στον τελευταίο όροφο του ξενοδοχείου μας. Θερμά ιαματικά μετά τις 12 το βράδυ. Πισίνα ζεστό, πισίνα καυτό, σάουνα, κρύα μπανιέρα, ξεκούραση και φτου κι απ' την αρχή, 3 φορές! Μετά παγωτάκι ελέω της διεύθυνσης, και πολυθρόνα massage! Για 15 λ σε μαλάζει στον πόνο! Decadence!

(Κυριακή 29 Μαρτίου)

Η Matsuyama είναι φημισμένη (πέρα από τα θερμά λουτρά της και δη το ιστορικό Dogo Onsen) σαν κέντρο στη διαδρομή προσκυνήματος των 88 Βουδιστικών ναών. Οι 88 αυτοί ναοί καλύπτουν το νησί Shikoku. Η κυκλική διαδρομή που τους συνδέει είναι κάπου 1200 χμ. Το προσκύνημα είναι από τα πιο σημαντικά και φημισμένα - ας πούμε το Santiago de Compostella της Ιαπωνίας (αν και λιγότερο hip).

Για τους henro (προσκυνητές) είναι ο τόπος “κατάκτησης της σοφίας “. Η Matsuyama είναι το κέντρο για καμιά 30-αριά από τους ναούς. Ε δε γίνεται να προσπεράσεις την ευκαιρία. Να φτάσουμε ως εδώ, να μουλιάσουμε στα θερμά μεταλλικά νερά, να γιατρευτούν οι πόνοι και να μην επιχειρήσουμε μια πεζοπορία μήπως και πάρουμε λίγη σοφία στο δισάκι!

Με έναν σχεδιασμό τόλμης και ακρίβειας, η πεζοπορία μας ξεκίνησε από τον ναό νούμερο 47. Η διαδρομή, μια σπουδή της ιαπωνικής επαρχίας, από τις παρυφές της πόλης, όπου ο κόσμος βάζει μπαξέδες και ρύζι, μετά σε περιοχή ελαφράς βιομηχανίας, και τελικά στο αστικό περιβάλλον. Παλιά θα διέσχιζες δάση στους λόφους, ρυζοχώραφα στα πεδινά και διάσπαρτα χωριουδάκια με μολυβένιες σκεπές - ε, φαντάσου τα τώρα! Κυριακή και πολύ ήσυχα. Άγνωστο που είναι οι Γιαπωνέζοι αυτή την ώρα. Ίσως στα mall να ψωνίζουν ή να τραγουδούν καραόκε ή να παίζουν ηλεκτρονικά τυχερά παιχνίδια. Ίσως κλεισμένοι μέσα να εξασκούν καλλιγραφία.

Στο δρόμο συναντάμε χενρο-ς, είναι πραγματικοί(!), με το λευκό γιλέκο-μανδύα, την ψηλή μαγκούρα, τον σάκο και -κυρίως- το κωνικό ψάθινο καπέλο!

Λίγοι είναι πάντως στον δρόμο τον δύσκολο τον προσκυνηματικό. Πεζοπορούν, φτάνουν στον ναό, πλένουν τα χέρια και το στόμα με το κανατάκι στην καρούτα, χτυπάνε την καμπάνα, υποκλίνονται, πάνε μπροστά στον ναό, ρίχνουν τον οβολό τους, υποκλίνονται, προσεύχονται. Άλλους, περισσότερους και πιο αποτελεσματικούς, τους συναντάς μόνο στους ναούς, μιας και καβάλα παν στα ιερά, καβάλα προσκυνάνε.

Από ναό σε ναό, έχεις την ευκαιρία να μελετήσεις την προσκυνηματική τελετουργία: Βάζεις το χέρι στην τσέπη, χτυπάς καμπάνα. Το ξαναβάζεις, ανάβεις θυμίαμα. Ξανάβαζεις, γράφεις την ευχή. Πάς απ' το γραφείο, ξαναβάζεις το χέρι στη τσέπη , σφραγίζεται το φύλλο πορείας τους. Έτσι καθαρά πράματα, μην αμφισβητήσει κανείς πως κάνανε τον δρόμο! Η πώς κάπως πήραν τη σφραγίδα χωρίς αντίτιμο!

Ο χάρτης της ναόσιμης πεζοπορας.

Ναοί (take five): 47, 48, 49, 50, 51. Αξιοπεριέργως, το hike μας εμπνέει haiku!

Μακρύ το μονοπάτι

των προσευχητών

Τελείωσε η μέρα

Όπως μαθαίνουμε αργότερα, εδώ είναι το κέντρο των χαϊκού! πώς μπορεί να είναι τυχαίο! Πάντως, στο χώρο του ελληνικού χαϊκού, λέγεται, μόνον ο Σεφέρης αποπειράθηκε - κι αυτό αφότου είχε πάρει το Νόμπελ!

Ναοί στο σχήμα τ’ ουρανού - οπωσδήποτε!

Καταλήγουμε στον ναο 51, Ishite-ij, που είναι 1300 χρόνων και πολύ σημαντικός. Τόσο σημαντικός που στον διπλανό λόφο, ένας Βούδας, ο Kobo Daishi τον επιτηρεί. Τόσο επιβλητικός ο Kobo, που εμπνέει ένα χαϊκού

Μεγάλος είσαι Βούδα

Αν και καθιστός

Φαίνεσαι να σαι όρθιος

Μία μέρα, καμιά 20-αριά χιλιόμετρα προσκύνημα, πέντε ναοί. Πέντε στα 88, είναι καλά; Ας πούμε 6% σοφία; Δεν είναι κι άσχημα! Χρειάζεται κι απόδειξη; Σφραγίδες δεν έχουμε, μόνο φωτογραφική καταγραφή... Αρκεί;

Τα φράγκα τα κάναμε την πιο ιδιαίτερη γαστριμαργική εμπειρία του ταξιδιού (αν και από σπόντα).

Το Dogο Onsen είναι μέρος της περιήγησης μας. Εδώ ο κόσμος έρχεται ειδικά γι' αυτό! Κι έχει μια ουρά από κιμονοφορεμένους που κρατάν το καλαθάκι τους και περιμένουν την ώρα του λουτρού!

Σ αυτήν την περιοχή βρίσκουμε μια izakaya - αφού βγάλουμε τα παπούτσια, μας οδηγούν σε δικό μας δώμα.

Σετ μενού, την τοπική σπεσιαλιτέ λυθρίνι uwajima και ένα μενού με 7 σασιμια. Τόσο ωμο ψάρι και θαλασσινό, θέλει και σακε βέβαια. Στην υγειά της Γιαπωνέζικης κουζίνας!

Αργά το βράδυ, ξανά στα θερμά λουτρά του ξενοδοχείου. Πλύσου τώρα που γυρίζει! Ζεστή πισίνα, καυτή, σάουνα, κρύα μπανιέρα, ξεκούραση και φτου κι απ' την αρχή:

Νερό ζεστό, ηφαίστειο

Σώμα χαλαρό

Μα το μυαλό σφιγμένο

Δευτέρα 30 Μάρτη

Λεωφορείο απο Matsuyama για Osaka. Καθότι είμαστε Ζεν, δεν προνοήσαμε για εισητήρια και κοντέψαμε να μη βρούμε.

Το αποτέλεσμα: Μεγάλη αναμονή. Όμως η Sakura είναι εδώ και θριαμβεύει! Και για να μην πάει χαράμι, κάνουμε χανάμι!

Fusion εθίμων.