Matsuyama

Μετα απο φέρυ για το Takamatsu παίρνουμε λεωφορειο. Είναι κι αυτό μια εμπειρία! Τα λεωφορεία έχουν 10 σειρές από 3 καθίσματα, μόνο το καθένα &2 διαδρόμους δηλαδις! Και κουρτίνες στα ακριανα καθισματα - τον αγαπάνε το προσωπικό τους χώρο εδώ.

Η πόλη είναι ζεστή και χαλαρή! Ίσως που κάθεται σε ιαματικά νερά! Είναι αξιαγάπητη! Το ξενοδοχείο μας …. είναι στο Okaido μέσα από στοα αγοράς (τελικά είναι συνηθισμένες οι στοές) κι έχει κίνηση και βαβούρα. Πολύ ζωντανή!

Τρώμε σε izakaya - συμπαθεστατη και με πολλή κίνηση. Και πάμε στο καστρο. Είναι νύχτα κι έχει πολύ λίγο κόσμο. Η πόλη σου βγάζει μια συμπάθεια ακόμη και μακρυά απ' την κίνηση η τα γραφικά μέρη.

Στο κάστρο έχει έρθει η Sakura. Είναι τεράστιο και πολύ φωτογενικο. Τι σαν είναι κλειστό, η αίσθηση της αποκλειστικότητας είναι απαράμιλλη!

Το highlight της βραδιάς είναι το onsen που βρίσκεται στον τελευταίο όροφο του ξενοδοχείου μας. Θερμά ιαματικά μετά τις 12 το βράδυ. Πισίνα ζεστό, πισίνα καυτό, σάουνα, κρύα μπανιέρα, ξεκούραση και φτου κι απ' την αρχή, 3 φορές!

Μετά παγωτάκι ελέω της διεύθυνσης και πολυθρόνα massage! Για 15 λ σε μαλαζει στον πόνο!

Κυριακή 29 Μαρτίου

Η Matsuyama είναι φημισμένη (πέρα από τα θερμά λουτρά της και δη το ιστορικό Dogo Onsen) για το δρόμο προσκύνηματος των 88 Βουδιστικών ναών.

Η Περιφέρεια έχει το ένα τρίτο αυτών των ναών και για τους henro (προσκηνιτες) είναι ο τόπος “κατάκτησης της σοφίας “. Ε δε γίνεται να προσπεράσεις την ευκαιρία. Να φτάσουμε ως εδώ, να μουλιασουμε στα θερμά μεταλλικά νερά, να γιατρευτούν οι πόνοι και να μην επιχειρήσουμε μια πεζοπορία μήπως και γίνουμε λίγο σοφοί. Περιεργως το hike μας εμπνέει haiku!

Ένα από τα πιο σημαντικά στην Ιαπωνία (και στον κόσμο), με στάτους.καπως σαν το Santiago de Compostella (αν και λιγότερο hip) είναι το προσκυνημα των 88 ιερών.

Είναι μια κυκλική διαδρομή στο νησί Shikoku, που περνά από 88 βουδιστικα Ιερά.

Η όλη διαδρομή είναι 1200 χιλιόμετρα, κομμάτι δύσκολο να την χωρέσουμε στις διακοπές...

Κάναμε λοιπόν το εξής. Με βάση την matsuyama, πήραμε ένα λεωφορείο που μας πήγε μερικές δεκάδες χιλιόμετρα έξω από την πόλη, κοντά στο ιερό 47.

Από εκεί ξεκινήσαμε με τα πόδια και φτάσαμε μέχρι το ιερό 51, που είναι το μεγάλο ιερό στο κέντρο της πόλης. Πέντε στα Ογδόντα οχτώ λοιπόν, μια μέρα δρόμος.

Στο δρόμο είδαμε κάθε είδους προσκυνητές. Από τους γνήσιους με την καθιέρωμενη άσπρη στολή, το μπαστούνι και το ψάθινο καπέλο, μέχρι τους μοντέρνους που καβαλά παν στα ιερά, καβάλα προσκυνάμε.

Θα θέλαμε να πάρουμε στάμπες από κάθε ιερό, αλλά θέλουν πληρωμή οι αθεοφοβοι. Για την ακρίβεια η προσέγγιση ενός ναού είναι κυριως μια οικονομική πράξη. Βάζεις το χέρι στην τσέπη, χτυπάει καμπανα. Το ξαναβάζεις, ανάβει θυμίαμα. Ξανάβαζεις, γράφεται το τάμα. Ξανάβαζεις, μπαίνει η στάμπα κλπ. Μόνο για να φύγεις δεν χρειάζεται να πληρώσεις.

Η διαδρομή είναι μια τομή της ιαπωνικής επαρχίας από τις παρυφες της πολης, όπου ο κόσμος βάζει μπαξέδες και ρύζι, μετά σε περιοχή ελαφράς βιομηχανίας, και τελικά στο αστικό περιβάλλον.

Ήταν Κυριακή και γενικά πολύ ήσυχα. Άγνωστο που ήταν ολοι οι Γιαπωνέζοι αυτή την ωρα. Ίσως στα mall να ψωνίζουν η να τραγουδούν καραόκε η να παίζουν ηλεκτρονικά τυχερά παιχνιδια. Ίσως κλείσμενοι μέσα να εξασκούν καλλιγραφία.

Όπως περπατούσαμε στο γενικά χτισμένο περιβάλλον σε κάποια σημεία ήταν πιο εύκολο να φανταστείς τη διαδρομή μιαν άλλη εποχή, με δάση στους λόφους, ρυζοχωραφα στα πεδινά και διάσπαρτα χωριουδάκια με μολυβενιες σκεπές.

Μακρύ το μονοπάτι

των προσευχητων

Τελείωσε η μερα

Όπως μαθαίνουμε αργότερα, εδώ είναι το κέντρο των χαϊκού! πώς μπορεί να είναι τυχαίο! Πάντως, στο χώρο του ελληνικού χαϊκού, απ' όσο ξέρω, μόνον ο Σεφέρης αποπειράθηκε - κι αυτό αφότου είχε πάρει το Νόμπελ!

Στο δρόμο συναντάμε χενρο-ς, είναι πραγματικοί, με το λευκό γιλεκο-μανδια, την ψηλή μαγκουρα, τον σάκο και κυριωςτο τριγωνικό ψάθινο καπέλο!

Πεζοπορουν, φτάνουν στον ναό, πλένουν τα χέρια και το στόμα με το κανατακι στην καρουτα, χτυπάνε την καμπάνα, υποκλίνονται, πάνε μπροστά στον ναό, ρίχνουν τον οβολό τους, υποκλίνονται, προσεύχονται.

Πάνε απ' το γραφείο, πληρώνουν, σφραγίζεται το φύλλο πορείας τους. Έτσι καθαρά πράματα, μην αμφισβητήσει κανείς πως κάνανε τον δρόμο! Η πώς κάπως πήραν τη σφραγίδα χωρίς αντίτιμο!

Φ

Ναοί στο σχήμα τ’ ουρανού - οπωσδήποτε!

Κάνουμε τους ναούς 47, 48, 49, 50 και καταλήγουμε στον ναο 51 Ishite-ij, που είναι 1300 χρόνων και πολύ σημαντικός. Τόσο σημαντικός που στον διπλανό λοφος ένας Βούδας, ο Kobo Daishi τον επιτηρεί. Τόσο επιβλητικός ο Kobo, που εμπνέει ένα χαϊκού

Μεγάλος είσαι Βούδα

Όχι καθιστός

Φαίνεσαι να σαι όρθιος

Στην πορεία μας (5 ναοί, γυρω στα 20-22χμ συνολικά) απαντάμε κι αλλους προσκηνιτες, αυτούς του γλυκού νερού. Καβάλα πάν’ στην εκκλησια, καβάλα προσκηνανε… Αλλά την παίρνουν τη σφραγίδουλα αφου πλερωνουν… Ζαβολιες, έχουμε να πούμε!

Σφραγίδες δεν έχουμε, μόνο φωτογραφική καταγραφή. Τα φράγκα τα κάναμε την πιο ιδιαιτερη γαστριμαργικη εμπειρία του ταξιδιού (αν και από σπόντα).

Το Dogο Onsen είναι μέρος της περιήγησης μας. Εδώ ο κόσμος έρχεται ειδικά γι'αυτό! Κι έχει μια ουρά από κιμονοφορεμενους που κρατάν το καλαθάκι τους και περιμένουν την ώρα του λουτρού!

Σ αυτήν την περιοχή βρίσκουμε μια izakaya - αφού βγάλουμε τα παπούτσια, μας οδηγούν σε δικό μας δώμα.

Σετ μενού, την τοπική σπεσιαλιτέ λυθρίνι uwajima και ένα μενού με 7 σασιμια. Τόσο ωμο ψάρι και θαλασσινό, θέλει και σακε βέβαια. Πολύ το φαγητό, αλλά καλύψαμε ένα μεγάλο κεφάλαιο της τοπικής κουλτούρας!

Αργά το βράδυ, ξανα στα θερμα λουτρά του ξενοδοχείου μας. Ζεστή πισίνα, καυτή, σαουνα, κρύα μπανιερα, ξεκούραση και φτου κι απ' την αρχή:

Νερό ζεστό, ηφαίστειο

Σώμα χαλαρό

Μα το μυαλό σφιγμένο

Δευτέρα 30 Μαρτη

Λεωφορείο απο Matsuyama για Osaka. Δεν έχουμε κλείσει εισιτήριο καθότι είμαστε Ζεν και κοντέψαμε να μη βρούμε.

Το αποτέλεσμα: Μεγάλη αναμονή. Έτσι δόθηκε η ευκαιρία να κάνουμε χαναμι. Στο πάρκο … στη Matsuyama, με πλήρη Sakura, με λιακάδα και με παρέες Ιαπώνων γύρω γύρω.

Συμβάλλαμε και τον Μάρτη μας.