Okayama

Τετάρτη 25 Μαρτίου

Ξέρεις κάτι για την Okayama; Έστω και έμμεσα; Ίσως το ότι οι Αμερικανοί την ισοπέδωσαν τον Ιούνιο του 1945. Όμως σίγουρα ξέρεις αυτό: τη διαμόρφωση του πεζοδρομίου για όσους δεν βλέπουν καλά. Ο τύπος που το σχεδίασε ήταν Οκαγιαμήτης.

Η περιοχή της Okayama έχει τη μεγαλύτερη ηλιοφάνεια και την μικρότερη βροχόπτωση απ' οπουδήποτε στη χώρα! Σε σημείο που ευδοκιμούν εδώ λιόδεντρα και παράγεται κρασί. Ε, εμείς ήρθαμε σε αυτόν τον παράδεισο μια μέρα που 'βρεχε, που 'βρεχε μονότονα -για την ακρίβεια, ασταμάτητα! Κι έκανε και κρύο.

Περιδιαβήκαμε έτσι τους διάσημους κήπους της με τις ομπρέλες και σε κατάσταση μουλιάσματος... Δεν βοήθησε με την ίωση, την μάλλον ψωνισμένη στο μετρό του Tokyo.

Κήποι Koraku-en υπό βροχή, που κατά γενική ομολογία, σπάνια βλέπουν.

Η απαντοχή της Sakura είναι τόσο μεγάλη, οι φωτογράφοι στήνονται με τις ομπρέλες να πιάσουν το άνθος μόλις θα σκάσει το μπουμπούκι! Λες και θα συμβεί από στιγμή σε στιγμή!

Είναι αξιοπρόσεκτο πώς παρά τον κωλόκαιρο έχει κόσμο που φαίνεται αποφασισμένος να απολαύσει οποίες στιγμές του κήπου….

Παρασκευή 26 Μαρτίου

Κούραση στο Kurashiki

Η μέρα ξεκινά με κούραση και συνεχίζει στο Κουρασίκι. Είναι μια πόλη 20 λεπτά στο τρένο απ' την Okoyama που βγαίνει στη θάλασσα Σέτο. Έχει ένα πολύ γραφικό ιστορικό κέντρο (γειτονιά Bilan) το οποίο έχει τουριστικοποιηθει με γούστο και διακριτικό gentrification. Υπάρχει μια έμφαση σε τέχνη και οι παλιές αποθήκες ρυζιού έχουν μετατραπεί σε μαγαζάκια με μια τάση γκαλεριστικη. Πολλά από αυτά είναι πωλητήρια βιοτεχνιών jeans! Και δεν είναι τυχαίο!

Στην πόλη αυτή ουσιαστικά γεννήθηκε η Γιαπωνέζικη βιομηχανική επανάσταση τα τέλη του 19ου αιώνα. Εδώ ξεκίνησε η νηματουργία και ύφανση υφασμάτων. Η Kurabo είναι η εταιρεία που πυροδότησε αυτήν την επανάσταση και η ιστορία της είναι εντυπωσιακή! Γεννήθηκε όταν οι ντόπιοι κατάλαβαν ότι το να ζουν από τον φόρο που έκοβαν στο διερχόμενο ρύζι δεν θα τους πήγαινε και πολύ μακριά. Καλλιεργούσαν ήδη βαμβάκι στην περιοχή- που συμπεριφέρεται καλύτερα στο αλμυρό νερό απ' ότι το ρύζι. Κι έτσι λίγο κεφάλαιο από κάποιον μεγαλοεπιχειρηματία, λίγο η ενθουσιώδης αγορά μετοχών από τους ντόπιους, το γύρισαν σε υφαντουργία. Η σπίθα της βιομηχανοποίησης είχε ανάψει φωτιά. Αυτοματοποίηση, πολλοί εργάτες, εργοδότες με σοσιαλιστικές ευαισθησίες, η σημερινή Kurabo ανοίχτηκε σε πολλούς τομείς, έκανε πολλά spin offs (η Philips πραγματικά ωχρειά!), πιο πρόσφατα σε μηχανήματα που διαβάζουν αυτόματα γενετικό κώδικα και σε ρομπότ!

Κάπου στην πορεία, η εταιρία αυτή αποφάσισε να φτιάξει jeans (γιατί δηλαδή, μόνον ο θείος Σαμ!;) Αυτό έχει αφήσει παρακαταθήκη στο σημερινό ιστορικό κέντρο. Είναι γεμάτο μπουτίκ με designer jeans κι accessoir από ύφασμα denim, σε παρουσίαση που συνδυάζει το ύφος μουσείου και μαγαζιού άχρηστων-απαραίτητων πραγμάτων.

Ανάμεσα σ' αυτά, καλλιτεχνήματα από ντόπιους χειροτέχνες. Όλα μαζί μια χαλαρή ατμόσφαιρα που δεν χάνει εστίαση από το καταναλωτικό.

Οι νεωτερισμοί δεν σταμάτησαν στα jeans. Εδώ επινόησαν και τα udon ramen. Αυτά είναι χοντρά ραμεν που σερβίρονται ζεστά ή κρύα. Κατά τ' άλλα, δεν είναι ξεκάθαρο πως διαφοροποιούνται απ’ τα ήδη ποικίλα ραμεν που έχουμε δοκιμάσει. Ήταν, λέει, ο γιος ενός χασάπη που ήθελε να κάνει udon που να τρώγονται καθώς παίζεις Mahjong (κρύα δηλαδή). Το ζάλισαν το παιδί “αχαϊρεφτε! Όλη μέρα Mahjong παίζεις! Τι θα κάνεις εσύ στη ζωή σου!;” Έτσι να δείτε, θα έχουμε σε καμία γενιά καινούργιες σπεσιαλιτέ που θα ταιριάζουν το να μασουλάς με το να κάνεις σκρολ σε τικ-τοκ οθόνες! Μα καλά, πόσες προβλέψεις για το μέλλον πια σ' αυτό το πόνημα!;

Με το που σκοτεινιάσει, ευκαιρία να απολαύσεις και να αρχίσεις να μαλώνεις με την κάμερα σου που δεν αποδίδει πιστά (η έστω καλλιτεχνικά) τις καλλιτεχνικές εγκαταστάσεις που επιμελήθηκε ο Δήμος προς τέρψη επισκεπτών: φωτισμένες από πίσω γιαπωνέζικες ομπρέλες κατά μήκος του καναλιού, κι άλλες σε κήπο, διάτρητα μπαμπού πορτατίφ του πεζοδρομίου. Θέατρο σκιών σε κάποια παράθυρα. Όλα όμορφα, καλαίσθητα, ταιριαστά κι αγγελικά πλασμένα.

Φτου ξε-Κουρασίκι!