Ναοσιμα

Naoshima όπως Νισηρος, λίγο

Ένα από τα νησάκια του Εσωτερικού Πελάγους, στη Ναοσιμα φτάνεις σε 20 λεπτά με το φέρυ από την Okoyama. Έχει αμέτρητες παραλίες στις ποδιές πρασινων λόφων και πλήθος παραλιες, με απαλές καμπύλες, μια και μια για τη λίστα του "που θα κανουμε μπάνιο" (όχι ότι είναι η εποχή).

Ωστόσο δεν έρχεσαι για τις παραλίες εδώ. Το νησί - μεγέθους τόσο δα, που περπατιεται μέσα σε 3 ωρες και των 3000 κατοίκων - έχει επιβληθεί στον χάρτη σαν προορισμός εκτίμησης και κατανάλωσης μοντέρνας τέχνης. Έχει αμέτρητα μουσεία, όπως και τέχνη διάσπαρτη σε δρόμους και παραλίες.

Κι όπως τα μοντέρνα έργα τέχνης είναι συνήθως μεγάλα, κάθε Μουσείο δεν έχει παρά καμιά 10αρια. Υπάρχουν πολλοί τουρίστες σε ημερησιες εκδρομές, που που νοικιάζουν ποδήλατα και επιδίδονται στο κυνήγι καλλιτεχνικής επιμόρφωσης.

Τι δουλειά έχει τόση πολλή τέχνη σ' ένα νησάκι στη μέση του πελάγους;

Όλα ξεκίνησαν γύρω στα 1980 όταν η Benesse (μια μεγάλη εκδοτική και εκπαιδευτική εταιρεία) έκανε ένα μουσείο να φιλοξενήσει τα φιλοτεχνήματα κάποιων μοντέρνων και πίνακες του Μονε. Αυτό φαίνεται να είχε επιτυχία, αφού τώρα έχει γεμίσει ο τόπος μουσεία και τα έργα τέχνης είναι διάσπαρτα στο νησί.

Η παρουσία τόσης τέχνης δίνει στο νησί μια αίσθηση ραφιναρισμένης θεώρησης τα του ζειν. Όμως δεν είναι παρά ένα λεπτεπίλεπτο κάλυμμα στα ραφιναρισμένα εξαγώγιμα των δικαστηρίων της Mitsubishi. Παρόντα απ' την αρχή του 20 αιώνα, παραμένουν υπόβαθρο στο κάδρο κάθε πλάνου που έχει μέσα θάλασσα. Κι εδώ έρχεται στο μυαλό η Νίσυρος, μακελεμενη απ' την εξόρυξη ελαφροπετρας, με τους ημερήσιους τουρίστες της για το ηφαίστειο.

Η τέχνη στη Νίσυρο φαίνεται πως περιορίστηκε σε άυλη κληρονομια (τα σεμινάρια και το Φεστιβάλ Λάβα) και γι'αυτό ίσως εξανεμίστηκε ... Την βραχύβια έστω τέχνη στη Νίσυρο χρηματοδοτούσε η εταιρία εξοριξης οψιδιανού, όπως και ιδιωτική ασφάλιση για τους κατοίκους. Δεν ξέρω τι σχέση έχει η Benesse με τη Mitsubishi ούτε αν υπάρχει αγαθοεργία της τελευταίας στο νησί, αλλά το βιομηχανικό υπόβαθρο παρόν σε κάθε κάδρο σου υπενθυμίζει συνεχώς πως η τέχνη είναι βερνίκι...

Πίσω στα ενδιαφέροντα που είδαμε στη μικρή Naoshima:

Το κεντρικό και πολύ δημοφιλές Μουσείο Chuchi δεν έχει εισητηριο για σήμερα ή αύριο! Τελικά αυτή είναι η μοίρα των φιλότεχνων την σήμερον ημέραν. Δεν είναι μόνον τα υπερτουριστικα μουσεια του Α'νταμ που απαιτούν να χεις κλείσε από βδομάδες... Η Benesse λοιπόν προνόησε, έκανε κι άλλα μουσεία για τους ανοργάνωτους. Για την ακρίβεια, όλο το νησί είναι ένα καλλιτεχνικό project της Benesse:Benesse Art Site Naoshima.

Η έμφαση είναι σε τέχνη στην οποία βουτας, αφήνεται, γίνεσαι μέρος της. Και βέβαια είναι κυρίως έργα "εγκαταστάσεις". Πολλά είναι στο υπέρυθρο και χωρίς είσοδο. Όπως κάτι μεγαλεπήβολα, μινιμαλιστικά.

Στο Valley Gallery βλέπουμε ένα μεθυστικό έργο με αλουμινένιες σφαίρες που πλέουν σε μια λίμνη και μετακινούνται με την πιο ελαφρια πνοή του αέρα. Ακούγονται όπως τσουγκράν μεταξύ τους. Στο διπλανό κτήριο (από τον Ιάπωνα αρχιτέκτονα Tadao Ando) μπάλες βρίσκονται σε με κοχες, σκαλοπάτια, στεκουμενες. Το έργο είναι της Yayoi Kusama Narcissus Garden of lilies και το 1966 είχε παρουσιαστεί στην Bienalle!

Η συνέχεια στο κτήριο. Καλά, εμένα δε μου είπαν τίποτα τα περισσότερα απ' αυτά...

Το 2ο μας Μουσείο είναι το Naoshima new art museum το Νέο Μουσείο τους (άνοιξε μολις περισυ).

Κάμποσα ενδιαφεροντα εδω.

Ξεχωρίζει ένας Κουνέλης που αν αναθεμα κι αν είχαμε απαντήσει πότε (όπως μαθαίνουμε είναι εκπρόσωπος της Arte povera). Ενδιαφέρουσα εγκατάσταση με στοιβαγμένα ρολά μουσαμά τυλίγοντας ξύλα. Κάπου κάπου υπήρχε και κάποιο πορσελάνινο βαζακι. Κάπως σαν τιμή αρχεολογικης ανασκαφής.

Επίσης το έργο του Do Ho Duh που έραψε σε τούλι τα σπίτια που έχει ζήσει, διαφορετικό χρώμα κάθε ένα, πλήρως 3-διαστατα, με πολύ λεπτομέρια, μπαίνεις και τα περπατάς.

Είναι τόσο ωραίο που οι αποστάσεις περπατιουνται, έχει ωραίο καιρό και ο κόσμος έξω είναι φιλότεχνοι τουρίστες. Υπάρχει και λεωφορίακι να σε πάει απ' το ένα μουσείο στο άλλο.

Μας βγάζουν άρον άρον πριν το κλείσιμο στις 4:30. Δεν χρειάζεται να με Ουν και πολλές ώρες ανοιχτά εδώ. Οι τουρίστες κάνουν ουρά ούτως ή άλλως. Το τελευταίο είναι αυτό το θεαματικό με 99 λύκους σε ομαδικό άλμα που ... βρίσκουν τοίχο!

Στο λιμάνι είναι έρημα. Όταν φύγει και το τελευταίο ferry για απέναντι δεν κυκλοφορεί ψυχή. Δεν υπάρχουν και πολλά μέρη για φαγητό, αλλά υπάρχει ένα ταπεινό κουτούκι για Cajun, εδώ απ' όλα τα μέρη!- με μουσική blues και φωτογραφίες μουσικών στους τοίχους. Μπαινεις μέσα και δεν το λες πως δεν είσαι New Orleans!

Το πραγματικό highlight της μέρας είναι το δωμάτιο. Ένα Ryokan (η τέλος πάντως αρκετά κοντά στο παραδοσιακό) όπου το δωμάτιο είναι το παραδοσιακό Γιαπωνέζικο, με ταταμι, σοφρα και μαξιλαρακια, ότι πρέπει για λίγη πρόοδο στο Ιαπωνημα.

Shikibuton, futon και ο καλύτερος ύπνος όλων των εποχών! Αλήθεια δεν θέλεις να φύγεις από δω...

Την επόμενη μέρα πάμε στο Hiroshi Sugimoto Gallery

Είναι αποκλειστικά έργα ενός, του Hiroshi Sugimoto, φωτογράφου και αρχιτέκτονα. Ανοίγει στις 11:00 - ειπαμε, γιατί να σκοτώνονται, έχουν μαζί και ξενοδοχείο που δουλεύει... Κι ετσι περιηγουμαστε πρώτα τα έργα τέχνης στην ακτή.

Στο μουσείο, ξεχωρίζει μια απλή ασπρόμαυρη της Καραϊβικής θάλασσας. Στην αρχή την προσπερνάς όπως και οι περισσότεροι. Αλλά αν κάτσεις και την κοιτάξεις για λίγη ώρα, βλέπεις τον κυματισμό!! Θαύμα οφθαλμαπάτης! Δεν χορταινεται!

Φ

Εκεί έχει κέρασμα τσάι. Οπότε μια εισαγωγή στην τελετή τσαγιού. Σερβίρεται με ένα γλυκάκι για το οποίο σου δίνουν ένα μαχαιράκι για να το τρως σε ποσότητες ομοιοπαθητικής.

Φ

Το τσάι πραγματικά δεν πίνεται. Ειδικά στην βερσιον ματσα, βρωμάει σαν βρύα και λειχήνες. Τελικά σιγουρα είναι μια δικαιολογία να τρώνε γλυκά! Το πα απ' την αρχή! Το γλυκακι κάνει το τσάι ενα ευπρόσδεκτο ξέπλυμα του ουρανίσκου για να περάσεις στο επόμενο!