Μέρα Πρώτη

Αν κάτι το ξεχωρίζει απ' τ΄ άλλα μεγάλα αεροδρόμια απ' όπου έχω περάσει, είναι η πολυχρωμία της πολυκοσμίας του: η τεράστια Ασία: σώματα μικροκαμωμένα, φάτσες κινέζικες, νοτιο-ασιατικές, Ινδονησιακές, Μαλαισιάνικες (που αν δεν τις είχα ξαναδεί δεν θα ξεχώριζα). 'Ολες αυτές οι παραλλαγές που στα μάτια των Ινδοευρωπαίων φαντάζουν ....Ινδικές. Και βέβαια μια άλλη αισθητική του δημόσιου χώρου που φαίνεται να αρέσκεται σε χρωματιστή πλαστικούρα.

Στο μετρό είναι φασαρτζίδικα -πολύ φασαρτζίδικα. Τα χαρούμενα παιδάκια φωνάζουν, οι οικογένειες μιλάνε δυνατά. Ο ουρανός είναι άχρωμος, αν και όχι τελείως νεφοσκεπής. Για να φτάσουμε κέντρο, περνάμε χιλιόμετρα από εξίσου άχρωμα πολύσπιτα. Μια ατέλειωτη γκριζαδούρα που τη σπάνε κάθε τόσο βάφοντας την πρόσοψη της 15όροφης πολυκατοικίας με κάποιο φανταχτερό χρώμα. Το γκρίζο του ουρανού, αντανακλάται στο γκρίζο του μπετόν και οι χρωματιστές πινελιές αντηχούν την χρωματιστή ζούγκλα που έχει ξεριζωθεί τριγύρω.

Το ξενοδοχείο Travelodge Harbor front περιζώνεται από ράμπες αυτοκινητόδρομου 2 λωρίδων μονής κατεύθυνσης. Το φθηνό μου δωμάτιο (160Ε/βραδιά) βλέπει τα στοιβαγμένα containers με την temu-φτηναδούρα στο λιμάνι. Το μεγαλύτερο λιμάνι στον κόσμο! Στέλνω τα χαιρετίσματα μου να σφηνωθούν στα πακέτα που θα σας συναντήσουν στην Ευρώπη. Δυο ελαφριά χρωματιστά τρενάκια σαν από τη Disneyland γλιστράν πάνω στις υπερυψωμένες γραμμές και συναντιούνται ακριβώς πάνω στην στροφή, με κανονικότητα αυτοματοποιημένων δρομολογίων (και όντως, η οδήγηση είναι αυτοματοποιημένη). Στο βάθος ένα "κάστρο", όντως από Disneyland.

Είναι περασμένες 7 και έχει ακόμη φως. Περίεργο.... Κάθε μέρος στον ισημερινό οφείλει να ανάβει το φως στις 6:00 π.μ. και να το σβήνει στις 6μ.μ. Άντε δώσε κάνα τέταρτο -μισή ώρα σε κάθε κατεύθυνση ανάλογα με το πόσο κοντά είναι στο μεσημβρινό αλλαγής ώρας και πόσο μακριά είναι απ' τη γραμμή του ισημερινού. Εκεί που η λογική δεν βγάζει νόημα, μπαίνει η ανθρώπινη (παρα)λογική: Η Σιγκαπούρη αποφάσισε να έχει τον ήλιο να βγαίνει γύρω στις 7:00 π.μ. και μπαίνει γύρω στις 7:00 μμ, το τίμημα για να έχει την ίδια πολιτική ώρα με την φίλη και εχθρό και εμπορική συνεργάτιδα γείτονα, τη Μαλαισία...

Έξω απ' το ξενοδοχείο είναι το "μεγάλο/μεγαλύτερο;" mall, VivoCity. Η χαρά της αμερικανιάς. 2ος όροφος απ' το έδαφος προς τα κάτω κρύβει αυλή μάσας (food court). Έχει και Κινέζικο που χει μπει στον οδηγό Michelin (οχι με αστέρι, αλλά αμα μπήκε γιατί να μην το πούμε;). Μια μεγάλη ουρά ακολουθεί το (φανταστικό) αστέρι της Michelin. Συντηρητική επιλογή για πράσινο κάρυ θαλασσινών σε Ταϊλανδέζικο

υπό την ηχητική υπόκρουση στριγγλιζώντων νηπίων και σαχλοπαιδικών εκπομπών σε κινητά και τάμπλετ (σε επικυρωμένη έκδοση Ηρώδη). Η εμπειρία για 9Ε. Ο ύπνος σε μια θάλασσα ιδρώτα (συνδυασμός aircondition και παπλώματος; συντριασμός με εσωτερική κόλαση; η απλά αυτή η γρίπη που θεωρεί πως δεν θα μ' αφήσει να περάσω απαρατήρητη ;)
Γύρα σε supermarket: τιμολογικο σοκ:

• Ανανάς εξ Μαλαισίας: 7€
• Αν τυχόν και κουβαλάς Ευρωπαϊκούς δαίμονες μέσα σου (π.χ. αλκοόλ η σοκολάτα) καλά θα κάνεις να το ρίξεις στο καζίνο.
• Από "σοκολάτα" μόνο Ferrero Rocher ( μα καλά, το έχουν αυτοί down under μ αυτο το ...σοκολατοείδες;)
• Κρασί Αυστραλίας, το εντελώς βασικό (που π.χ. εκεί up above το πληρωνεις κάνα 4ευρο, εδώ 16€!!!)

Να μην έχω φέρει καμιά δεκαριά delicata's. Θα βγαζα το ξενοδοχείο....