Η μέρα της Κίνας

Τα αφεντικά νούμερο 1 και 2 του οικοδεσπότη μου είναι Κινέζοι που έχουν κάνει τις ανώτερες σπουδές τους στην Αμερική. Είναι πολύ φιλικοί, φιλόξενοι και βέβαια πολύ ενδιαφέροντες. Συγκαπουρινέζοι εξ' επαγγελματικής αποκατάστασης.

Η δικη τους ανάγνωση των συγκαπουρνών ανοίγει άλλα παράθυρα: Ο καπιταλισμός της χώρας δεν έχει τα προβλήματα της Αμερικάνικης "Δημοκρατίας". Είναι ένας καπιταλισμός με σοσιαλιστικές προτεραιότητες (π.χ., δεν υπάρχουν άστεγοι, οι ντόπιοι έχουν πρόσβαση σε σπίτια στο 1/3 της τιμής της αγοράς, υπάρχει καλή ασφάλιση υγείας κλπ).

Τα κέρδη ιδιωτών δεν φορολογούνται (ε, ναι, νεο-σοσιαλιστικό αυτό). Το κράτος έχει πόρους από φορολόγηση εταιριών και "καλές" επενδύσεις. Ξοδευουν σε εξοπλισμούς και η στρατιωιτική θητεία ειν είναι υποχρεωτική διετής. Όχι ότι θα νικήσουν κανέναν, αλλά έχουν δηλώσει οτι θα χτυπήσουν προκαταβολικά αν νιώσουν απειλή. Ποιούς φοβούνται; Τις γειτονικές Μουσουλμανικές χώρες. Βέβαια πριν τα μόλις 60 χρόνια της ύπαρξης τους σαν ανεξάρτητο κράτος, ήθελαν να είναι ενα με την Μαλαισία. Αλλά κάνανε εκει κάτι ρατσιστικοτσαπατσουλιές και τους είπαν "Εξω απ τα στενά του Μαλάκα!"

Δεν υπάρχει διαφθορά λέει. Αυτό το οφείλουν στον πατερ-φαμίλια τους, τον Lee Kuan Yew (LKY) που κυβέρνησε την χώρα για το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας της (εξασφαλίζοντας πρώτα την ανεξαρτησία απ' τους Βρετανούς, την σύζευξη με και το πόδι απο τους Μαλαισιανούς) και την οικονομική τους ευημερία. Αυτός λοιπόν ήξερε απο Δημοκρατίες και τέτοια καθ' οτι ειχε σπουδάσει στο Campridge, νομικά. Αδέκαστος με βούλα της Αποικιοκρατούσας.

Ειρήσθω εν παρόδω, το Κόμμα Λαϊκής Δράσης που συνίδρυσε το 1954, ξεκίνησε αριστερό και με το που πήρε την εξουσία γλίστρησε σε μια δεξιά στροφή, έφτασε να είναι το μόνο κόμμα και εξακολουθεί να κρατάει την εξουσία. Η δημοκρατία πονάει, κόψει δημοκρατία! Η Ασιατική ματιά στην δημοκρατία και στα ανθρώπινα δικαιώματα είναι διαφορετική. Όπου δημοκρατία βλέπουν έλλειψη αρχών και σταθερών, κι όπου "ανθρώπινα δικαιώματα" το συμφέρον του ενός. Γι'αυτούς τα αγαθά είναι οι αρχές και το καλό του συνόλου.

Στο staff club που με πηγαν για φαγητό δεν μας άφησαν να καθίσουμε μέσα γιατι ο ένας ηταν με βερμουδα και παντοφλες!!! Γλυτώσαμε το aircondtion.

Εξω είναι ευχάριστα! Αυτό, όμως, δεν μας στέρησε το σκλαβο σερβιτόρο! Νεο-σκλαβος σερβιτόρος φέρνει το laksa με θαλασσινά (τυπικό συγκαπουρικο πιάτο) που μου προτειναν

Μου διάλεξαν το Σιγκαπουρινό πιάτο: Laksa με θαλασσινά. Ουτε το ζουμί, ουτε το toffu, ουτε αυτη η ... καραβίδα μου γέμισαν το ... στόμα. Ισως ήταν και jet lag - αξημέρωτα ήταν για το βιολογικό μου ρολόι .... - εγώ λακησα

Έτσι στεγνώνεις την ομπρέλα σου!!

Το βραδάκι βόλτα στην China Town, ένεκα της επερχόμενης Κινέζικης Πρωτοχρονιάς την ερχόμενη βδομάδα. Η χρονιά του Αλόγου απο βδομαδα. Τώρα, φαινότανε εδώ και χρόνια που το πήγαινε...Τι περιμένεις; Το μόνο ανοιχτό ζήτημα είναι πως θα ονομαστεί η επόμενη χρονιά (αν έρθει), του Παραλόγου;

Η έξοδος του μετρό σε ξεβράζει στην οδό Παγόδας. Pagoda street: Η καρδιά του China town

Όμως παγόδα δεν είναι....

Λαϊκές μουσικοχορευτικές εκδηλώσεις. Αγορά με πρωτοχρονιατικα (Κινεζικό Νέο Ετος). Ο γνώριμος πανζουρλισμός μιας China Town. Πρώτα πρώτα σε υποδέχονται λαϊκοί τροβαδούροι του δρόμου. Το διασκεδάζουν. Ακούγονται καλύτερα σε φωτογραφία.

Αυτός και οι γειτονικοί παράλληλοι δρόμοι στις απαρχές της Σιγκαπουρης είχαν μιζέρια, πορνεία, σκλαβοπάζαρα και οπιοπότες. Τωρα ότι απέμεινε...

Υπάρχει αναβρασμός, γιορτινή απαντοχή. Κατακόκκινα ψεφτοστολίδια που σίγουρα έχουν μεγάλη συμβολική σημασία.

Μα και μαγαζιά με γλάστρες μονοκαλλιέργειες.

Καλά, όταν σύντομα έρθει η μέρα της Κίνας θα έχω και ένα αισθητικό ζήτημα... Τώρα θα μου πεις, γιατί δεν είχες και αισθητικό ζήτημα με την προηγούμενη ηγέτιδα κουλτούρα; Μια συνήθεια είναι κι αυτό. Όταν θα ρθει εκείνη η μέρα λοιπόν, μεταξύ των νέων συνηθειών, θα τρώμε και δούριους. Durian (για αν-ιππο-πτους)

Σε μαγαζιά όπου σερβίρονται σε αποκλειστικότητα γιατί η μπόχα τους είναι τόσο εμετική, που σε δημόσιους χώρους βλέπεις πινακίδες "Απαγορεύται η είσοδος σε δούριους!". Στη φώτο φαίνονται τα πακετάκια κλεισμένα με σελοφαν "PIS DO NOT TOUCH!", πιο πίσω το φρούτο όπως στο δέντρο κι ακόμα πιο πίσω οι συνδετημόνες που νοστιμεύονται. Μυρίζει καλύτερα σε φωτογραφία!

Και τότε (οταν έρθει η μέρα της Κίνας δηλαδη) θα είναι συνηθισμένα και τα περσιμόνια

κι άλλα φρούτα από εξωγήινα σκηνικά! Πόσο εξωτικό το θες;

Και μιας και ο στόχος της βραδιάς ανέκυψε "ασκήσεις επιβίωσης/προετοιμασία για την εποχή της Κινεζικής Μονοκρατορίας", ας περάσουμε και τη δοκιμασία του φαγητού. Noodles με μανιτάρια και .... chopstics. Ακούγεται καλύτερα σε φωτογραφία! Σούπα noodles με chopsticks. Ουδείς αλάθητος!