Kαμπίσια ζωή (campus life)

Βγαίνοντας απ' τον σταθμό του μετρό Kent Ridge για το πανεπιστημιο, βρίσκεται το πανεπιστημιακό νοσοκομείο

Περνάω κάθε πρωί και κάθε απόγευμα από μπροστά: ασθενοφόρα, φορεία, καρέκλες σε ρόδες, άνθρωποι ανήμποροι, άλλοι μάχονται για τη ζωή τους, άλλοι μάχονται για κείνους που μάχονται για την ζωή τους. Ο πόνος δεν έχει χώρα, ο πόνος δεν γλώσσα.

Ο δρόμος για το τμήμα είναι μακρύς, μέσα από σκαλοπάτια, αίθρια, διαδρόμους, σκάλες, περάσματα από κτήρια.

Μια βαθμιαία είσοδος σ ένα πανεπιστημιακό campus, σ' εναν χώρο χλοερό, που σου ηρεμεί το μυαλό, κλείνει γύρω σου προστατευτικά από τα κακά του έξω κόσμου και βάζει τα νέα μυαλά να αφοσιωνονται στο αντικείμενο των πόθων τους!

Ακριβώς στο στυλ των Αμερικάνικων πανεπιστημίων. Εδώ ανθούν όνειρα και εδώ χτίζεται το μέλλον.

Χτίζουν εστίες εντατικά (υπάρχει μεγάλο θέμα διαμονής των φοιτητών). Τραβάνε και πολλούς φοιτητές απο την Κίνα (τους 2-3ο κλασσάτους, που δεν τους έχουν δεχτεί στα καλά Κινέζικα ή δυτικά πανεπιστήμια).

Και οι υποδομές είναι καταπληκτικές! Η δε διπλή πισίνα ζηλευτή - παρόλου που κανόνισε ο οικοδεσπότης μου εισιτήριο, δε μ΄άφησαν να μπω.... τι κρίμα!

Το Πανεπιστήμιο γιορτάζει τα 120χρόνια. Στα 100 είχαν ήδη αποφασίσει να το βάλουν για τ' αστρα!

Λοιπόν, η υπόθεση "αυτοκίνητο" είναι περίεργη εδώ. Είναι πανάκριβα! Ο φόρος εισαγωγής ξεκινάει απο 100%. Ενα μικρό ΚΙΑ που είδα σε διαφήμιση έβγαινε 75kΕ (έκανα και ξανάκανα την μετατροπή να το πιστέψω!). Οι δε πινακίδες στοιχίζουν 75κΕ για 10 χρόνια! Αυτός είναι ο τρόπος να κρατούν τους δρόμους σε ροή, αν και στην "λάθος" (βλ αντίθετο το right) μεριά και τα parking να χωράνε.

Τώρα πως εξηγούνται όλα αυτά τα αυτοκίνητα στο δρόμο... θέλει 2ης τάξης ανάλυση.

Η έννοια του πεζού είναι επίσης περίεργη. Υπάρχουν ελάχιστα πεζοδρόμια και αυτά που υπάρχουν χρησιμοποιούνται και από ποδήλατα. Αλλά με το που πεφτει ο ήλιος βγαίνουν μιλιούνια και τρέχουν! Νυχτερίδες!

Ο λόφος Faber είναι ένα καταπράσινο, ομορφο πάρκο/άλσος, με πολλους δρόμους για να φτάνουν τετράτροχα και μετά να ξεχύνονται σε (κατα προτίμηση ανοδικούς) γρήγορους δρόμους.

Απο κάποιες πλευρές θέα στο νησί Sentosa και στο τελεφερικ που πάει απέναντι.

Τουριστικός παράδεισος. Ντόπιοι αναρωτιούνται γιατί να ερθουν τουρίστες στη Σινγκαπουρη. Ο Κινέζος στο πρωινό, αφου μ'επιασε κουβέντα με μεταφραστη στο κινητό (και μου απεδωσε τιμή μιας κι ερχομαι απο το Σιλαν, που είναι παλιός πολιτισμός) μου ειπε πως θα πηγαινε με την οικογενεια του στα Universal Studios. Είναι μια Dysneyland, με δυτικά τοπόσημα εύκολα προσβάσιμη απ' την Ασία. Δεν χρειάζεται κάτι γνήσιο....